Er zijn klachten die zich niet gedragen als normale symptomen. Ze verschijnen, verdwijnen, verschuiven - en passen in geen enkele gespecialiseerde categorie. Dit is waar het verhaal achter CMD, craniomandibulaire disfunctie, begint: geen exotische ziekte, maar een functionele stoornis in de interactie van het temporomandibulaire gewricht, kauwspieren, tanden, nek en halsapparaat. Wat zo technisch klinkt, gedraagt zich in het dagelijks leven als een stille regisseur op de achtergrond: het trekt hier, drukt daar, maakt je moe, maakt je nerveus - en zelden wijst de vinger direct naar de kaak.<\/p>\n
Als je deze regels leest en het gevoel hebt, \"Ja, dat weet ik.\"<\/em>, dan heb je waarschijnlijk al de weg afgelegd die veel mensen afleggen: van arts naar arts, van vermoeden naar vermoeden - en uiteindelijk ben je nog meer in de war dan voorheen. CMD is onzichtbaar omdat het zijn sporen niet achterlaat op de kaak, maar langs de spierlussen en fasciale ketens door het hele lichaam. En het is verraderlijk omdat het symptomen veroorzaakt die niets met elkaar te maken lijken te hebben.<\/p>\n Ik kan dit zo duidelijk zeggen omdat ik het in de loop der jaren op mijn eigen lichaam heb ervaren. Er was bijvoorbeeld de lies: Littekens die aanvoelden alsof ze nooit goed wilden genezen. Er waren aambeien die geopereerd werden zonder naar de werkelijke oorzaak in het bekken en de statica te kijken. Dan was er een brok in mijn keel - een drukkend gevoel dat angst veroorzaakt omdat je meteen aan iets ernstigs denkt. Ischias? Ook daar. Slaapproblemen? Regelmatig. En het gekke: jarenlang dacht ik dat het allemaal onafhankelijke, ge\u00efsoleerde gebeurtenissen waren - gewoon \"zo is het nu eenmaal\".<\/em>.<\/p>\n
\n\n\t\t\t