Ik schrijf dit artikel niet als arts, niet als milieudeskundige en niet als \u201edeskundige\u201c in de traditionele zin van het woord, maar uit directe ervaring. Ik heb zelf ongeveer vijf tot zes jaar te maken gehad met chemische gevoeligheden - soms sterker, soms zwakker, maar duidelijk merkbaar over langere perioden.<\/p>\n
Terugkijkend begon het voor mij allemaal op een moment dat het samenviel met een tandheelkundige ingreep: nadat ik een tand had laten trekken, kreeg ik langzamerhand last van reacties die ik nooit eerder had ervaren. Toen al vermoedde ik dat dit mogelijk niet \u201eslechts\u201c een omgevingsprobleem was, maar ook te maken kon hebben met het lichaam zelf, met stressregulatie, misschien zelfs met het gebit, de kaak of het hele systeem erachter.<\/p>\n
Toen wist ik echter nog niet dat ik CMD (craniomandibulaire dysfunctie) had. Deze diagnose kwam pas begin 2022 en terugkijkend is dit precies het punt dat me vandaag het meest interesseert: De chemische gevoeligheden waren in mijn geval geen ge\u00efsoleerd individueel fenomeen, maar ze kwamen eerder naar voren als onderdeel van een groter symptomencomplex - in wisselende intensiteit, vaak als een soort \u201eachtergrondmuziek\u201c bij andere klachten. Dit is precies de reden waarom ik in dit artikel een perspectief wil bieden dat vaak wordt verwaarloosd: dat MCS en MCS-achtige symptomen mogelijk veel meer te maken hebben met het zenuwstelsel, met langdurige stress en met functionele verbindingen in het lichaam dan meestal wordt gehoord in het publieke debat.<\/p>\n