Istniej\u0105 postacie, kt\u00f3re pozostaj\u0105 z nami do ko\u0144ca \u017cycia. Niekt\u00f3re jak \u017ale dopasowany garnitur, inne jak stary przyjaciel, kt\u00f3ry ci\u0105gle wpada bez pytania. Dla Dietera Hallervordena ten przyjaciel nazywa si\u0119 \u201eDidi\u201c. I on nie dzwoni, on uderza. Na wyimaginowanym gongu. Palim, Palim! - i prawie ka\u017cdy wie, kim on jest.<\/p>\n
Ale tu w\u0142a\u015bnie zaczyna si\u0119 nieporozumienie. Poniewa\u017c ka\u017cdy, kto redukuje Dietera Hallervordena do tego jednego momentu, do slapsticku, potykaj\u0105cej si\u0119 twarzy i przesadnej naiwno\u015bci, t\u0119skni za prawdziw\u0105 osob\u0105, kt\u00f3ra si\u0119 za tym kryje. \u017bart zawsze by\u0142 tylko powierzchowny. Pod spodem kry\u0142 si\u0119 umys\u0142, kt\u00f3ry by\u0142 bardziej czujny, ni\u017c wielu mu przypisywa\u0142o - i posta\u0107, kt\u00f3ra nigdy nie lubi\u0142a, gdy m\u00f3wiono jej, dok\u0105d ma i\u015b\u0107. Ten portret nie jest wi\u0119c nostalgicznym spojrzeniem wstecz na telewizyjn\u0105 rozrywk\u0119 minionych dekad. Jest to pr\u00f3ba powa\u017cnego potraktowania artysty, kt\u00f3ry celowo nie chcia\u0142 by\u0107 traktowany powa\u017cnie przez dziesi\u0119ciolecia - i w\u0142a\u015bnie dlatego by\u0142 tak skuteczny.<\/p>\n