Kiedy podchodzi si\u0119 do portretu Niny Hagen, kusz\u0105ce jest, aby najpierw porozmawia\u0107 o muzyce. O punku, prowokacji, przenikliwych wyst\u0119pach. O wszystkim, co g\u0142o\u015bne i widoczne. Ten portret celowo zaczyna si\u0119 inaczej. Nie od piosenek, nie od styl\u00f3w, nie od obraz\u00f3w. Ale od czego\u015b cichszego - i wa\u017cniejszego: postawy.<\/p>\n
Postawa nie jest etykiet\u0105. Nie mo\u017cna jej za\u0142o\u017cy\u0107 jak kostiumu, przyklei\u0107 p\u00f3\u017aniej lub wyt\u0142umaczy\u0107 marketingiem. Postawa jest widoczna we wczesnym zachowaniu, na d\u0142ugo zanim kto\u015b stanie si\u0119 s\u0142awny. Wida\u0107 j\u0105 w tym, jak kto\u015b reaguje na ograniczenia, na sprzeczno\u015bci, na w\u0142adz\u0119. I w tym miejscu Nina Hagen staje si\u0119 interesuj\u0105ca - nie jako ikona, ale jako osobowo\u015b\u0107.<\/p>\n