Als je midden in een crisis zit, lijkt alles dringend. Je hebt het gevoel dat je onmiddellijk moet handelen, onmiddellijk moet spreken, onmiddellijk moet beslissen. En daar komt vaak nog een tweede gevoel bij: Als je nu niet doorzet, glijdt alles van je af. Dat is begrijpelijk. Het is ook menselijk. Maar dit is precies waar de fout vaak begint.
Want nabijheid is niet automatisch duidelijkheid. Nabijheid kan ook betekenen dat je te dichtbij bent om te zien wat er echt gebeurt. Net zoals je een schilderij niet kunt herkennen als je neus tegen het doek geplakt zit. Je ziet dan alleen individuele penseelstreken - en denkt dat ze het hele schilderij zijn.
Een freeze-out, goed begrepen, is niets meer dan een stap terug. Niet om weg te rennen, maar om weer te kunnen zien.