Hoe de pandemie economen ongelijk gaf over inflatie, groei en economisch herstel

Veronderstellingen van economen tijdens de pandemie

Zelfs tijdens de pandemie van het coronavirus waren veel economen het verrassend eens: het grote gevaar was een fase van lage inflatie, misschien zelfs deflatie. Een paar jaar later ontstond een ander beeld. De inflatie bereikte in veel landen historische hoogten, toeleveringsketens stortten in en economische ontwikkelingen verliepen anders dan verwacht.

De pandemie was niet alleen een gezondheidscrisis - het was ook een stresstest voor economische voorspellingen. Dit artikel laat zien waar deskundigen het mis hadden, waarom dit het geval was en welke lessen we kunnen leren voor toekomstige beoordelingen.

Meer lezen

Fracking, LNG en energiebeleid: een nuchtere analyse van risico's, kansen en realiteit

Aardgas fracking en energiebeleid

Er zijn politieke en sociale discussies die niet lineair zijn. Ze komen in golven. Fracking is zo'n onderwerp. Jarenlang leek de zaak geregeld in Duitsland. Met het wetgevingspakket van 2016 en de daaruit voortvloeiende verordening van 2017 was het kader duidelijk: commercieel fracken in onconventionele reservoirs zal niet plaatsvinden. Het debat werd rustiger en de kwestie verdween grotendeels uit de publieke belangstelling. Het was alsof er een deksel op was gelegd.

Maar deze indruk was misleidend. Want terwijl het debat in Duitsland verstomde, veranderde de wereld op de achtergrond. De energievoorziening, die lange tijd als relatief stabiel werd beschouwd, kwam steeds meer onder druk te staan. Prijzen begonnen te schommelen, toeleveringsketens werden kwetsbaarder en geopolitieke spanningen namen toe. De gebeurtenissen vanaf uiterlijk 2022 maakten duidelijk dat energie geen vanzelfsprekendheid is, maar een strategisch goed.

Meer lezen

Van het einde van de dienstplicht tot schoolstakingen: het nieuwe debat over de Bundeswehr en onderwijs

Schoolstakingen over dienstplicht en de Bundeswehr op scholen

Toen ik zelf in de jaren 90 bij de Bundeswehr ging, was dat nog een vrij normaal onderdeel van het leven van veel jonge mannen in Duitsland. Iedereen die klaar was met school deed burgerdienst of militaire dienst. Het hoorde er toen gewoon bij - net als een opleiding of studie. Mensen spraken erover, ze wisten ongeveer wat ze konden verwachten en bijna iedereen had wel iemand in zijn kennissenkring die net in dienst was gegaan of dat kort geleden had gedaan.

Ik heb zelf ook mijn dienstplicht vervuld. Er waren geen grote ideologische debatten over in mijn omgeving. Natuurlijk was er wel kritiek op het leger of waren er discussies over uitzendingen naar het buitenland, maar de Bundeswehr was eigenlijk een normaal onderdeel van de staat. Het was er wel, maar het speelde geen bijzonder dominante rol in het dagelijks leven van de meeste mensen. Interessant genoeg gold dit ook voor school.

Meer lezen

Europa tussen vrijheid van meningsuiting en regelgeving: nieuw informatieportaal VS roept vragen op

EU-censuur, haatzaaien en het nieuwe Amerikaanse portaal

Onlangs stuitte ik op informatie die me in eerste instantie nogal terloops interesseerde - maar die me vervolgens niet meer losliet. In een rapport stond dat de Amerikaanse overheid een nieuw online portaal aan het plannen was. Een portaal dat inhoud toegankelijk zou maken die in bepaalde delen van de wereld wordt geblokkeerd. Landen als Iran en China werden genoemd. Maar toen viel er een andere term: Europa.

Europa.

Het idee dat Amerikaanse organisaties een informatieportaal ontwikkelen dat uitdrukkelijk bedoeld is voor Europese burgers omdat bepaalde inhoud hier niet langer toegankelijk is, deed me versteld staan. Niet verontwaardigd of in paniek, maar alert. Als Europa ineens in één adem genoemd wordt met klassieke censuurgebieden, is het de moeite waard om eens goed te kijken.

Meer lezen

Johann Sebastian Bach - orde, houding en het fundament van onze muziek

Johann Sebastian Bach Portret

Als kind en tiener groeide ik op in een familie van muzikanten. Mijn beide ouders zijn muziekleraren. Mijn moeder speelt dwarsfluit en mijn vader piano. Muziek was bij ons thuis geen decoratieve achtergrond, maar een natuurlijk onderdeel van het dagelijks leven. We oefenden, gaven les, discussieerden en worstelden soms zelfs. Bladmuziek lag op de vleugel, niet in de kast.

Ik speelde zelf piano en later ook saxofoon. En zoals zoveel mensen die een klassieke opleiding volgen, kwam ik op een gegeven moment terecht bij Johann Sebastian Bach - meer specifiek, de eerste prelude uit het „Wohltemperierte Klavier“. Ik kan het nog steeds spelen. Misschien niet foutloos, daar zou ik nog eens op moeten oefenen. Maar de structuur van dit stuk is nog steeds bij me. Deze rustige opeenvolging van gebroken akkoorden, de heldere harmonie, de vanzelfsprekende volgorde - zelfs als leerling voel je dat hier iets belangrijks gebeurt. Dit portret is opgedragen aan mijn moeder op haar 70e verjaardag, die het voor mij mogelijk maakte om destijds pianoles te nemen.

Meer lezen

Cancel Cultuur in het Westen: sport, universiteiten, het leger en EU-sancties geanalyseerd

Cultuur opzeggen in het Westen

Als je tegenwoordig het woord „cancelcultuur“ hoort, denk je al snel aan universiteiten, sociale netwerken of prominente personen die onder druk komen te staan omdat ze een ondoordachte uitspraak hebben gedaan. Oorspronkelijk was het fenomeen sterk gelokaliseerd in de culturele en academische sfeer. Het ging om boycots, protesten en symbolische afstand nemen. Maar de laatste jaren is er iets veranderd. De dynamiek is gegroeid, het is serieuzer geworden - en vooral: het is politieker geworden.

Vandaag de dag kijken we niet alleen naar individuele debatten over lezingen of Twitterberichten. We zien atleten die niet aan wedstrijden mogen meedoen. Artiesten wier programma's worden geannuleerd. Professoren die onder enorme druk komen te staan. Militairen wier uitspraken binnen enkele uren internationale golven maken. Staten die lijsten bijhouden. Inreisverboden. Sancties die niet alleen instellingen treffen, maar ook specifieke individuen.

Dit is meer dan een marginaal cultureel fenomeen. Het is een politiek mechanisme geworden.

Meer lezen

Energie, macht en afhankelijkheid: Europa's weg van wereldexportkampioen naar consument

Europa en energie

Als je vandaag in Duitsland rondkijkt, valt je één ding op: De energiesituatie is anders dan twintig jaar geleden. En fundamenteel ook. Twee decennia geleden werd Duitsland beschouwd als het toonbeeld van industriële stabiliteit. Betrouwbare elektriciteitsvoorziening, voorspelbare gasprijzen, robuuste netwerkinfrastructuur. Energie was geen voortdurende politieke kwestie, maar een vanzelfsprekendheid. Het was er. Het werkte. Het was betaalbaar. Het was - en dit is cruciaal - planbaar.

Vandaag de dag is energie echter een strategische onzekerheidsfactor geworden in Europa, vooral in Duitsland. Prijzen fluctueren, de industrie verschuift investeringen, politieke debatten draaien om subsidies, noodreserves en afhankelijkheden. Energie is niet langer alleen maar infrastructuur - het is een machtsfactor, ruimte voor onderhandeling en geopolitieke invloed.

In dit artikel willen we deze ontwikkeling rustig volgen. Niet op een alarmerende of samenzweerderige manier, maar stap voor stap. Wat is er veranderd? Welke beslissingen zijn er genomen? Wie heeft er baat bij? En vooral: Hoe is een continent dat soeverein was op het gebied van energiebeleid terechtgekomen in een situatie waarin het nauwelijks nog onafhankelijke controle heeft over zijn meest fundamentele basis - zijn energievoorziening?

Meer lezen

Rusland, de NAVO en de angst voor oorlog: wat kan worden bewezen - en wat niet

NAVO, Rusland en de angst voor oorlog

Dit artikel is niet het resultaat van een actuele impuls, verontwaardiging of partijdigheid. Het is eerder het resultaat van een lange periode van observatie - en een groeiend gevoel van onbehagen. Ik ben niet alleen geïnteresseerd in Rusland sinds de oorlog in Oekraïne. Mijn interesse gaat verder terug. Ik had op school al Russisch als vreemde taal gestudeerd en was in die tijd op een heel ontspannen manier geïnteresseerd in de taal, de geschiedenis en de mentaliteit. Deze vroege interesse heeft ertoe geleid dat ik de ontwikkelingen daar in de loop der jaren heb gevolgd zonder steeds van perspectief te veranderen.

Juist daarom ben ik vandaag geschokt door hoe grof, hoe simplistisch en hoe zelfverzekerd veel beelden van Rusland en zijn vermeende doelen in de publieke sfeer worden geplaatst - vaak zonder bronnen, zonder context, soms zelfs zonder enige interne logica. Het wordt vooral irritant als zulke verhalen niet alleen verschijnen in talkshows of commentaarkolommen, maar ook bijna zonder nadenken worden overgenomen door journalisten, politici of andere officiële stemmen. Op een gegeven moment rijst onvermijdelijk de vraag:

Is dat echt waar?

Meer lezen