Er zijn vragen die de mensheid al duizenden jaren bezighouden. Vragen die nooit echt weggaan, hoe modern onze wereld ook wordt. Een van deze vragen is waarschijnlijk heel eenvoudig: Wat is eigenlijk de zin van het leven?
Interessant genoeg verschijnt het antwoord „42“ vandaag steeds weer - meestal met een kleine glimlach. De achtergrond komt uit „The Hitchhiker's Guide to the Galaxy“ van Douglas Adams. In het verhaal bouwt een hoogontwikkelde beschaving een gigantische supercomputer die verondersteld wordt het „antwoord op de ultieme vraag van het leven, het universum en al de rest“ te berekenen gedurende miljoenen jaren. Uiteindelijk is het resultaat simpelweg: 42. Het absurde is dat niemand uiteindelijk precies weet wat de oorspronkelijke vraag was.
Dat is precies waarom deze scène wereldberoemd is geworden. Het is grappig, maar tegelijkertijd verrassend diepzinnig. Want misschien beschrijft het wel heel treffend een fundamenteel menselijk probleem: we zoeken vaak wanhopig naar antwoorden zonder precies te weten welke vraag we eigenlijk stellen.