Wie is J. D. Vance eigenlijk? Een portret van zijn afkomst, carrière, tegenstrijdigheden en toekomst

Wie is J. D. Vance?

Internationale verslaggeving over de Verenigde Staten wordt meestal gedomineerd door de grote, luidruchtige figuren. Namen die polariseren, die provoceren, die krantenkoppen genereren. Voor veel Europese waarnemers is de politiek in de VS dan ook vaak een samenspel van escalatie, conflicten en duidelijk herkenbare tegenstellingen. En dan duikt er plotseling een naam op die helemaal niet in dit plaatje past: J. D. Vance.

Geen klassieke luidspreker. Geen man van grote gebaren. Geen politicus die meteen de aandacht trekt met kernachtige woorden. En toch is hij er opeens - in interviews, in analyses, in politieke debatten. Niet als een marginale figuur, maar als iemand die duidelijk een rol speelt die groter is dan op het eerste gezicht lijkt. Voor veel lezers in Duitsland of Europa is dit precies waar de echte vraag begint: wie is deze man eigenlijk - en waarom is hij plotseling zo belangrijk geworden?

Meer lezen

Johann Sebastian Bach - orde, houding en het fundament van onze muziek

Johann Sebastian Bach Portret

Als kind en tiener groeide ik op in een familie van muzikanten. Mijn beide ouders zijn muziekleraren. Mijn moeder speelt dwarsfluit en mijn vader piano. Muziek was bij ons thuis geen decoratieve achtergrond, maar een natuurlijk onderdeel van het dagelijks leven. We oefenden, gaven les, discussieerden en worstelden soms zelfs. Bladmuziek lag op de vleugel, niet in de kast.

Ik speelde zelf piano en later ook saxofoon. En zoals zoveel mensen die een klassieke opleiding volgen, kwam ik op een gegeven moment terecht bij Johann Sebastian Bach - meer specifiek, de eerste prelude uit het „Wohltemperierte Klavier“. Ik kan het nog steeds spelen. Misschien niet foutloos, daar zou ik nog eens op moeten oefenen. Maar de structuur van dit stuk staat me tot op de dag van vandaag bij. Deze rustige opeenvolging van gebroken akkoorden, de heldere harmonie, de vanzelfsprekende volgorde - zelfs als leerling voel je dat hier iets belangrijks gebeurt. Dit portret is opgedragen aan mijn moeder op haar 70e verjaardag, die het voor mij mogelijk maakte om destijds pianoles te nemen.

Meer lezen

Hoe dieren tijd waarnemen - en wat dit betekent voor de toekomst van AI

Dieren, AI en tijdwaarneming

Er ligt een kat op het tapijt. Hij beweegt niet. Hij knippert even, draait een oor, zucht inwendig om de opdringerigheid van het bestaan - en verder gebeurt er niets. De mens kijkt ernaar en denkt: „Typisch. Lui vee.“. Maar wat als precies het tegenovergestelde waar is? Wat als de kat niet te langzaam is - maar wij wel? Dit artikel is geschreven nadat ik een video van Gerd Ganteför over dit onderwerp had bekeken en ik vond het zo interessant dat ik het hier wil presenteren.

Mensen observeren dieren al eeuwenlang en komen altijd tot dezelfde verkeerde conclusies. We interpreteren hun gedrag met onze snelheid, onze waarneming, onze innerlijke klok. En deze klok is, nuchter beschouwd, meer een gezellige wandkalender dan een razendsnelle processor. Misschien lijkt de kat alleen zo ongeïnteresseerd omdat zijn omgeving voor hem net zo dynamisch aanvoelt als een rij bij de autoriteiten op vrijdagmiddag.

Meer lezen

Helge Schneider: Houding, humor en de vrijheid om jezelf niet te hoeven verantwoorden

Helge Schneider Portret

Helge Schneider viel me al vroeg op. Niet omdat hij bijzonder luidruchtig was of zichzelf op de voorgrond drong - integendeel. Het was deze eigenaardige mengeling van intelligente absurditeit, taalkundig zijwaarts denken en muzikale nuchterheid die me bijbleef. Vanaf het begin leek er iets anders aan de hand. Niet opgewonden. Niet onder de indruk. En vooral: geen uitleg nodig.

Dit portret is dus geen fan tekst. Het is ook geen ironische knipoog of een poging om Helge Schneider in een cultureel hokje te plaatsen. Het is eerder een poging om te kijken naar een persoonlijkheid die zich decennialang consequent heeft verzet tegen elke vorm van toe-eigening - en daarbij blijk heeft gegeven van attitude.

Meer lezen

Meer dan punk: Nina Hagen, Cosma Shiva en de kunst om je niet te laten beetnemen

Portret van Nina en Cosma Shiva Hagen

Bij een portret van Nina Hagen is het verleidelijk om het eerst over muziek te hebben. Over punk, provocatie, schrille optredens. Over alles wat luid en zichtbaar is. Dit portret begint bewust anders. Niet met liedjes, niet met stijlen, niet met beelden. Maar met iets stillers - en belangrijker: houding.

Houding is geen label. Het kan niet als een kostuum worden aangetrokken, achteraf worden opgeplakt of met marketing worden uitgelegd. Houding is duidelijk zichtbaar in vroeg gedrag, lang voordat iemand beroemd wordt. Je ziet het aan hoe iemand reageert op beperkingen, op tegenstrijdigheden, op macht. En dit is waar Nina Hagen interessant wordt - niet als icoon, maar als persoonlijkheid.

Meer lezen

Dieter Hallervorden - Meer dan Didi: Portret van een ongemakkelijke vrije geest

Dieter Hallervorden en de Wühlmäuse in Berlijn

Er zijn figuren die je de rest van je leven bijblijven. Sommigen als een slecht zittend pak, anderen als een oude vriend die ongevraagd blijft langskomen. Voor Dieter Hallervorden heet deze vriend „Didi“. En hij belt niet, hij bonkt. Op een denkbeeldige gong. Palim, Palim! - en bijna iedereen weet wie hij is.

Maar hier begint het misverstand. Want wie Dieter Hallervorden reduceert tot dit ene moment, tot de slapstickact, het stompende gezicht en de overdreven naïviteit, mist de ware persoon erachter. De grappenmaker was altijd maar de oppervlakte. Daaronder zat een brein dat alerter was dan velen hem toeschrijven - en een personage dat er nooit van hield om verteld te worden waar hij heen moest. Dit portret is daarom geen nostalgische terugblik op het televisievermaak van de afgelopen decennia. Het is een poging om een artiest serieus te nemen die tientallen jaren lang bewust niet serieus genomen wilde worden - en die juist daarom zo effectief was.

Meer lezen

Vicco von Bülow alias Loriot - orde, vorm en het stille verzet van humor

Er zijn kunstenaars die hun mening op papier zetten als een postzegel: zichtbaar, onmiskenbaar, soms zelfs een beetje goedkoop. En dan is er Vicco von Bülow - Loriot - die het tegenovergestelde belichaamt: Houding zonder opscheppen. Hij kon heel duidelijk zijn als hij dat wilde. Maar hij deed het niet met een wijzend vingertje, maar met een precisie die eerst tot lachen leidt en dan - bijna onmerkbaar - de ernst inlevert. Dit is vooral duidelijk in latere interviews: hij spreekt niet in slogans, maar in nuances. Tussen de regels door staat vaak meer klare taal dan in menig luide toespraak te vinden is.

En misschien is dit waar het echte portret begint: niet met de beroemde schetsen, niet met de citaten die iedereen kent, maar met de vraag hoe iemand zo wordt dat hij of zij met zowel vriendelijkheid als meedogenloze precisie naar de wereld kan kijken.

Meer lezen

Jeffrey Sachs waarschuwt Duitsland: Waarom de veiligheid van Europa opnieuw moet worden bekeken

Jeffrey Sachs schrijft open brief aan bondskanselier Merz

In zijn open brief aan de Duitse bondskanselier Friedrich Merz, gepubliceerd in de Berliner Zeitung op 17 december 2025, spreekt de bekende econoom en professor Jeffrey D. Sachs zich uit met een helderheid die zeldzaam is geworden in het huidige Europese debat. Sachs spreekt niet als activist, niet als partizaan en niet als commentator op afstand, maar als econoom en politiek adviseur die al tientallen jaren werkt op de centrale raakvlakken van internationale crises, veiligheidsarchitecturen en economische omwentelingen. De open brief bevat een ongewoon scherp citaat:

„Leer geschiedenis, kanselier.“

Meer lezen