Het zijn vaak de kleine dingen die je verwonderen. Geen grote gebeurtenissen, geen luidruchtige onderbreking - eerder een rustig moment waarop je even stilstaat en je afvraagt: was het vroeger niet anders? Onlangs had ik zo'n moment in de supermarkt. Een winkel die ik al jaren ken. Een van die plekken waar je niet hoeft na te denken. Je weet waar de dingen zijn. Melk achteraan rechts, brood vooraan links, de gebruikelijke routes ertussenin. Het is een stille vorm van betrouwbaarheid die je in het dagelijks leven nauwelijks opmerkt - zolang hij er maar is.
Maar deze keer was er iets anders. Ik was aan het zoeken. Niet lang, maar langer dan normaal. De melk was niet meer waar hij altijd was. Een paar stappen verder, dan weer terug. Eindelijk had ik het gevonden - maar de gedachte bleef. Waarom? In eerste instantie lijkt het triviaal. Een schap wordt herschikt, een product verplaatst. Dat gebeurt. Maar wanneer zulke momenten zich opstapelen, verliest het geheel zijn willekeurige karakter. Het creëert een indruk die moeilijk te vatten is, maar niettemin tastbaar: hier wordt iets veranderd - niet voor mij, maar met mij.
