Het valt me al jaren op hoe vaak politici en de media het hebben over een „op regels gebaseerde wereldorde“ wordt besproken. Het huidige geschil tussen de VS en Venezuela heeft deze kwestie weer onder de aandacht gebracht. Vroeger kwam deze term nauwelijks voor, maar tegenwoordig lijkt het bijna een standaardreflex: als er ergens iets gebeurt, wordt al snel gezegd dat we „de regels moeten verdedigen“. Tegelijkertijd heb ik de indruk gekregen dat dezelfde mensen die vooral naar deze regels verwijzen, zich er zelf vaak niet meer consequent aan gebonden voelen als ze twijfelen. Het was precies deze tegenstrijdigheid die me verbaasde.
Hoe vaker je zulke termen hoort, hoe vager ze lijken. „Op regels gebaseerd“ klinkt duidelijk, maar blijft vaak vaag. En „internationaal recht“ wordt vaak gebruikt als een moreel keurmerk, hoewel het eigenlijk een juridisch kader is - met voorwaarden, beperkingen en achterpoortjes. Daarom heb ik besloten dit onderwerp eens nader te bekijken. Niet als jurist, maar als iemand die wil begrijpen wat deze orde ooit in de kern was - en waar haar werkelijke kracht in lag.
