Vrijheid van meningsuiting

Vrijheid van meningsuiting is een van de hoekstenen van een open samenleving. Het betekent niet dat elke uitspraak correct, slim of vrij van tegenstrijdigheden moet zijn, maar wel dat gedachten, twijfels en kritiek geuit kunnen worden zonder angst voor sancties of sociale uitsluiting. Zeker in complexe tijden is vrijheid van meningsuiting geen luxe, maar een voorwaarde om sociale leerprocessen überhaupt te laten plaatsvinden. Waar meningen worden voorgesorteerd, moreel beoordeeld of alleen geaccepteerd binnen nauwe gangen, versmalt het publieke discours - vaak verraderlijk, maar effectief. Vrijheid van mening ontwikkelt haar waarde niet in een comfortabele consensus, maar in de respectvolle behandeling van ongemakkelijke standpunten. Het vereist kalmte, het vermogen om te differentiëren en de bereidheid om argumenten te verdragen, zelfs als je het er niet mee eens bent.

Helge Schneider: Houding, humor en de vrijheid om jezelf niet te hoeven verantwoorden

door
Helge Schneider Portret

Helge Schneider viel me al vroeg op. Niet omdat hij bijzonder luidruchtig was of zichzelf op de voorgrond drong - integendeel. Het was deze eigenaardige mengeling van intelligente absurditeit, taalkundig zijwaarts denken en muzikale nuchterheid die me bijbleef. Vanaf het begin leek er iets anders aan de hand. Niet opgewonden. Niet onder de indruk. En vooral: geen uitleg nodig.

Dit portret is dus geen fan tekst. Het is ook geen ironische knipoog of een poging om Helge Schneider in een cultureel hokje te plaatsen. Het is eerder een poging om te kijken naar een persoonlijkheid die zich decennialang consequent heeft verzet tegen elke vorm van toe-eigening - en die juist daardoor een houding aanneemt.

Meer lezen

Wat onze grootvaders ons vertelden over de oorlog - en waarom deze stemmen vandaag ontbreken

door
Oorlogsherinneringen van de grootvaders

Er wordt veel gepraat over oorlog. In het nieuws, praatprogramma's, commentaren, sociale media. Bijna geen enkel ander onderwerp is zo aanwezig - en tegelijkertijd zo vreemd abstract. Cijfers, kaarten, frontlinies, expertises. We weten waar iets gebeurt, wie erbij betrokken is en wat er op het spel staat. Wat bijna volledig ontbreekt zijn de stemmen van degenen die de oorlog hebben meegemaakt in plaats van verklaard.

Misschien is het omdat deze stemmen langzaam verstommen. Maar misschien ook omdat we vergeten zijn hoe we naar ze moeten luisteren.

Meer lezen

Hoe was Syrië voor de oorlog? Wie regeert er vandaag? Wat betekent dit voor vluchtelingen in Duitsland?

door
Syrië en Damascus

Voor mij is Syrië geen abstract nieuwsland, niet zomaar een crisisconcept in de krantenkoppen. Ik volg dit land - op afstand, maar continu - al zo'n twintig jaar. Niet uit politiek activisme, maar uit oprechte interesse. Voor mij is Syrië altijd een voorbeeld geweest van hoe de wereld ingewikkelder is dan eenvoudige goed en kwaad verhalen. Een land in het Midden-Oosten dat seculier georganiseerd was, relatief stabiel en sociaal veel moderner dan velen hadden verwacht.

Een bijkomend punt dat al vroeg mijn interesse wekte, was de persoon van Bashar al-Assad zelf. Een man die in Zwitserland had gestudeerd, een opleiding tot oogarts had gevolgd, de realiteit van het leven in het Westen kende - en vervolgens aan het hoofd stond van een staat in het Midden-Oosten. Dat paste niet in het gebruikelijke plaatje. Het was voor mij des te irritanter om te zien hoe snel de publieke perceptie vernauwde, hoe een complexe staat binnen een paar jaar een puur symbool van geweld, vlucht en morele simplificatie werd. De schok voor mij was niet zozeer dat Syrië in een oorlog belandde - de geschiedenis kent veel van zulke breuken - maar hoe weinig ruimte er daarna overbleef voor differentiatie. Dit artikel is daarom ook een poging om weer wat orde te scheppen in een onderwerp dat in de media vaak alleen als chaos wordt gepresenteerd.

Meer lezen

Is doden onwaardig? Een nuchtere vraag over moord, terreur en oorlog

door
Is doden onwaardig?

We leven in roerige tijden. Oorlog, terreur, geweld - dit alles is weer volop aanwezig. In het nieuws, in politieke debatten, in gesprekken aan de zijlijn. Beslissingen over oorlog en vrede worden genomen, vaak snel, vaak met grote vastberadenheid. Argumenten worden naar voren gebracht, afgewogen, gerechtvaardigd. En toch blijf ik achter met een gevoel van onbehagen.

Niet omdat ik geloof dat alles gemakkelijk is of omdat ik droom van een conflictvrije wereld. Maar omdat ik merk hoe zelden een heel specifieke vraag wordt gesteld. Een vraag die noch juridisch, noch militair is. Een vraag die niet gaat over schuld of gerechtigheid, maar over iets fundamentelers. Deze vraag is: Wat doet het met een mens als hij een ander mens doodt?

Dit artikel is een poging om deze vraag rustig en nuchter te stellen - zonder beschuldiging, zonder morele pathos en zonder de actualiteit te instrumentaliseren.

Meer lezen

Meer dan punk: Nina Hagen, Cosma Shiva en de kunst om je niet te laten beetnemen

door
Portret van Nina en Cosma Shiva Hagen

Bij een portret van Nina Hagen is het verleidelijk om het eerst over muziek te hebben. Over punk, provocatie, schrille optredens. Over alles wat luid en zichtbaar is. Dit portret begint bewust anders. Niet met liedjes, niet met stijlen, niet met beelden. Maar met iets stillers - en belangrijker: houding.

Houding is geen label. Het kan niet als een kostuum worden aangetrokken, achteraf worden opgeplakt of met marketing worden uitgelegd. Houding is duidelijk zichtbaar in vroeg gedrag, lang voordat iemand beroemd wordt. Je ziet het aan hoe iemand reageert op beperkingen, op tegenstellingen, op macht. En dit is waar Nina Hagen interessant wordt - niet als icoon, maar als persoonlijkheid.

Meer lezen

Iran begrijpen: Het dagelijks leven, protesten en belangen buiten de krantenkoppen

door
Iran begrijpen

Bijna geen enkel ander land roept zulke vaste beelden op als Iran. Nog voor er ook maar één detail wordt genoemd, zijn de associaties er al: mullahs, onderdrukking, protesten, religieus fanatisme, een staat in permanent conflict met de eigen bevolking. Deze beelden zijn zo vertrouwd dat ze nauwelijks in twijfel worden getrokken. Ze lijken vanzelfsprekend, bijna als algemene kennis.

En daar ligt het probleem. Want deze „kennis“ komt zelden uit persoonlijke ervaring. Het komt uit krantenkoppen, uit commentaren, uit verhalen die al jaren worden herhaald. Iran is een van die landen waarover veel mensen een heel duidelijke mening hebben - ook al zijn ze er nooit geweest, spreken ze de taal niet, kennen ze het dagelijkse leven niet. Het beeld is compleet, samenhangend, schijnbaar vrij van tegenstrijdigheden. En juist daarom is het zo overtuigend. Maar wat gebeurt er als een beeld te glad wordt?

Meer lezen

De afbraak van Nord Stream: sabotage, machtspolitiek en de ongemakkelijke onbeantwoorde vragen

door
Nord Stream opblazen

Als mensen het over energie hebben, denken velen in eerste instantie aan elektriciteit - lichten, stopcontacten, elektriciteitscentrales. In werkelijkheid is het dagelijks leven in Europa echter afhankelijk van een stillere basis: warmte en procesenergie. In de loop der decennia is aardgas een soort onzichtbare ruggengraat geworden. Niet omdat het zo „mooi“ is, maar omdat het praktisch is: het is gemakkelijk te transporteren, relatief flexibel in gebruik en kan betrouwbaar in grote hoeveelheden worden geleverd. Voor particuliere huishoudens betekent dit verwarming en warm water. Voor de industrie betekent het vooral één ding: voorspelbare productie.

Vooral in industrieën zoals chemie, glas, staal, papier, keramiek of kunstmest is energie niet simpelweg een kostenfactor die „geoptimaliseerd“ wordt. Energie is een integraal onderdeel van het proces. Als het uitvalt of onbetrouwbaar wordt, is het niet slechts één machine die stil komt te staan - vaak een hele fabriek, soms een hele toeleveringsketen. Dit is het punt waarop „energiebeleid“ ophoudt een abstracte controversiële kwestie te zijn en een zeer concrete impact begint te hebben op banen, prijzen, beschikbaarheid en stabiliteit. Wie dit begrijpt, begrijpt ook waarom Nord Stream voor Europa veel meer was dan alleen een infrastructuurproject op de zeebodem.

Meer lezen

Dieter Hallervorden - Meer dan Didi: Portret van een ongemakkelijke vrije geest

door
Dieter Hallervorden en de Wühlmäuse in Berlijn

Er zijn figuren die je de rest van je leven bijblijven. Sommigen als een slecht zittend pak, anderen als een oude vriend die ongevraagd blijft langskomen. Voor Dieter Hallervorden heet deze vriend „Didi“. En hij belt niet, hij bonkt. Op een denkbeeldige gong. Palim, Palim! - en bijna iedereen weet wie hij is.

Maar hier begint het misverstand. Want wie Dieter Hallervorden reduceert tot dit ene moment, tot de slapstickact, het stompende gezicht en de overdreven naïviteit, mist de ware persoon erachter. De grappenmaker was altijd maar de oppervlakte. Daaronder zat een brein dat alerter was dan velen hem toeschrijven - en een personage dat er nooit van hield om verteld te worden waar hij heen moest. Dit portret is daarom geen nostalgische terugblik op het televisievermaak van de afgelopen decennia. Het is een poging om een artiest serieus te nemen die tientallen jaren lang bewust niet serieus genomen wilde worden - en juist daarom zo effectief was.

Meer lezen

↑