Er zijn kunstenaars die hun mening op papier zetten als een postzegel: zichtbaar, onmiskenbaar, soms zelfs een beetje goedkoop. En dan is er Vicco von Bülow - Loriot - die het tegenovergestelde belichaamt: Houding zonder opscheppen. Hij kon heel duidelijk zijn als hij dat wilde. Maar hij deed het niet met een wijzend vingertje, maar met een precisie die eerst tot lachen leidt en dan - bijna onmerkbaar - de ernst levert. Dit is vooral duidelijk in latere interviews: hij spreekt niet in slogans, maar in nuances. Tussen de regels door staat vaak meer klare taal dan in menig luide toespraak te vinden is.
En misschien is dit waar het echte portret begint: niet met de beroemde schetsen, niet met de citaten die iedereen kent, maar met de vraag hoe iemand zo wordt dat hij of zij met zowel vriendelijkheid als meedogenloze precisie naar de wereld kan kijken.
