Zinkgasopslagfaciliteiten in Duitsland: technologie, grenzen en politieke gevolgen

Gasopslag in Duitsland

Wanneer in het nieuws van „40 procent vullingsgraad van de gasopslagfaciliteiten“ Als we het over percentages hebben, klinkt dat in eerste instantie abstract. Percentages lijken technisch, ver verwijderd van het dagelijks leven. En toch zit er iets heel concreets achter: de vraag hoe stabiel onze energievoorziening werkelijk is - niet in theorie, maar in de dagelijkse praktijk.

Gas wordt in Duitsland niet alleen gebruikt voor industriële installaties of elektriciteitscentrales. Het verwarmt huizen, levert warm water, stuurt stadsverwarmingsnetwerken aan en is in veel regio's nog steeds de centrale ruggengraat van de energievoorziening. In tegenstelling tot elektriciteit kan gas echter niet naar believen worden opgewekt „met een druk op de knop“. Het moet worden gewonnen, getransporteerd en vooral opgeslagen.

Dit is precies waar de gasopslagfaciliteiten om de hoek komen kijken. Ze zijn als de voorraadkast van het land. Zolang hij goed gevuld is, staat bijna niemand erbij stil. Als hij zichtbaar leeg raakt, rijzen er vragen: Gaat het nog lang mee? Hoe lang nog? En wat gebeurt er als het bergafwaarts blijft gaan?

Meer lezen

Is doden onwaardig? Een nuchtere vraag over moord, terreur en oorlog

Is doden onwaardig?

We leven in roerige tijden. Oorlog, terreur, geweld - dit alles is weer volop aanwezig. In het nieuws, in politieke debatten, in gesprekken aan de zijlijn. Beslissingen over oorlog en vrede worden genomen, vaak snel, vaak met grote vastberadenheid. Argumenten worden naar voren gebracht, afgewogen, gerechtvaardigd. En toch blijf ik achter met een gevoel van onbehagen.

Niet omdat ik geloof dat alles gemakkelijk is of omdat ik droom van een conflictvrije wereld. Maar omdat ik merk hoe zelden een heel specifieke vraag wordt gesteld. Een vraag die noch juridisch, noch militair is. Een vraag die niet gaat over schuld of gerechtigheid, maar over iets fundamentelers. Deze vraag is: Wat doet het met een mens als hij een ander mens doodt?

Dit artikel is een poging om deze vraag rustig en nuchter te stellen - zonder beschuldiging, zonder morele pathos en zonder de actualiteit te instrumentaliseren.

Meer lezen

Meer dan punk: Nina Hagen, Cosma Shiva en de kunst om je niet te laten beetnemen

Portret van Nina en Cosma Shiva Hagen

Bij een portret van Nina Hagen is het verleidelijk om het eerst over muziek te hebben. Over punk, provocatie, schrille optredens. Over alles wat luid en zichtbaar is. Dit portret begint bewust anders. Niet met liedjes, niet met stijlen, niet met beelden. Maar met iets stillers - en belangrijker: houding.

Houding is geen label. Het kan niet als een kostuum worden aangetrokken, achteraf worden opgeplakt of met marketing worden uitgelegd. Houding is duidelijk zichtbaar in vroeg gedrag, lang voordat iemand beroemd wordt. Je ziet het aan hoe iemand reageert op beperkingen, op tegenstrijdigheden, op macht. En dit is waar Nina Hagen interessant wordt - niet als icoon, maar als persoonlijkheid.

Meer lezen

Waarom afstand geen retraite is - en hoe een freeze-out oriëntatie creëert

Freezeout - afstand in crisissituaties

Als je midden in een crisis zit, lijkt alles dringend. Je hebt het gevoel dat je onmiddellijk moet handelen, onmiddellijk moet spreken, onmiddellijk moet beslissen. En daar komt vaak nog een tweede gevoel bij: Als je nu niet doorzet, glijdt alles van je af. Dat is begrijpelijk. Het is ook menselijk. Maar dit is precies waar de fout vaak begint.

Want nabijheid is niet automatisch duidelijkheid. Nabijheid kan ook betekenen dat je te dichtbij bent om te zien wat er echt gebeurt. Net zoals je een schilderij niet kunt herkennen als je neus tegen het doek geplakt zit. Je ziet dan alleen individuele penseelstreken - en denkt dat ze het hele schilderij zijn.

Een freeze-out, goed begrepen, is niets meer dan een stap terug. Niet om weg te rennen, maar om weer te kunnen zien.

Meer lezen

Iran begrijpen: Het dagelijks leven, protesten en belangen buiten de krantenkoppen

Iran begrijpen

Bijna geen enkel ander land roept zulke vaste beelden op als Iran. Nog voor er ook maar één detail wordt genoemd, zijn de associaties er al: mullahs, onderdrukking, protesten, religieus fanatisme, een staat in permanent conflict met de eigen bevolking. Deze beelden zijn zo vertrouwd dat ze nauwelijks in twijfel worden getrokken. Ze lijken vanzelfsprekend, bijna als algemene kennis.

En daar ligt het probleem. Want deze „kennis“ komt zelden uit persoonlijke ervaring. Het komt uit krantenkoppen, uit commentaren, uit verhalen die al jaren worden herhaald. Iran is een van die landen waarover veel mensen een heel duidelijke mening hebben - ook al zijn ze er nooit geweest, spreken ze de taal niet, kennen ze het dagelijkse leven niet. Het beeld is compleet, samenhangend, schijnbaar vrij van tegenstrijdigheden. En juist daarom is het zo overtuigend. Maar wat gebeurt er als een beeld te glad wordt?

Meer lezen

Waarom een eigen magazine tegenwoordig belangrijker is voor bedrijven dan adverteren

Tijdschrift als eigendom

Als je het tegenwoordig met ondernemers over zichtbaarheid hebt, gaat het bijna altijd over bereik. Mensen hebben het over vindbaarheid op Google, sociale media, betaalde advertenties op Google of andere platforms, klikcijfers, volgers en interacties. Zichtbaarheid wordt gezien als een voorwaarde voor commercieel succes en in veel branches is dat waar.

Waar zelden over wordt gesproken, is een stille maar beslissende verschuiving: de meeste bedrijven zijn tegenwoordig zichtbaar - maar op gebieden die niet bij hen horen. Deze ontwikkeling is niet dramatisch geweest. Het was handig, geleidelijk en schijnbaar logisch. Dat is precies waarom het bijna nooit onder de loep wordt genomen.

Meer lezen

De afbraak van Nord Stream: sabotage, machtspolitiek en de ongemakkelijke onbeantwoorde vragen

Nord Stream opblazen

Als mensen het over energie hebben, denken velen in eerste instantie aan elektriciteit - lichten, stopcontacten, elektriciteitscentrales. In werkelijkheid is het dagelijks leven in Europa echter afhankelijk van een stillere basis: warmte en procesenergie. In de loop der decennia is aardgas een soort onzichtbare ruggengraat geworden. Niet omdat het zo „mooi“ is, maar omdat het praktisch is: het is gemakkelijk te transporteren, relatief flexibel in gebruik en kan betrouwbaar in grote hoeveelheden worden geleverd. Voor particuliere huishoudens betekent dit verwarming en warm water. Voor de industrie betekent het vooral één ding: voorspelbare productie.

Vooral in industrieën zoals chemie, glas, staal, papier, keramiek of kunstmest is energie niet simpelweg een kostenfactor die „geoptimaliseerd“ wordt. Energie is een integraal onderdeel van het proces. Als het uitvalt of onbetrouwbaar wordt, is het niet slechts één machine die stil komt te staan - vaak komt een hele fabriek, soms een hele toeleveringsketen, tot stilstand. Dit is het punt waarop „energiebeleid“ ophoudt een abstracte controversiële kwestie te zijn en een zeer concrete impact begint te hebben op banen, prijzen, beschikbaarheid en stabiliteit. Wie dit begrijpt, begrijpt ook waarom Nord Stream voor Europa veel meer was dan alleen een infrastructuurproject op de zeebodem.

Meer lezen

Dieter Hallervorden - Meer dan Didi: Portret van een ongemakkelijke vrije geest

Dieter Hallervorden en de Wühlmäuse in Berlijn

Er zijn figuren die je de rest van je leven bijblijven. Sommigen als een slecht zittend pak, anderen als een oude vriend die ongevraagd blijft langskomen. Voor Dieter Hallervorden heet deze vriend „Didi“. En hij belt niet, hij bonkt. Op een denkbeeldige gong. Palim, Palim! - en bijna iedereen weet wie hij is.

Maar hier begint het misverstand. Want wie Dieter Hallervorden reduceert tot dit ene moment, tot de slapstickact, het stompende gezicht en de overdreven naïviteit, mist de ware persoon erachter. De grappenmaker was altijd maar de oppervlakte. Daaronder zat een brein dat alerter was dan velen hem toeschrijven - en een personage dat er nooit van hield om verteld te worden waar hij heen moest. Dit portret is daarom geen nostalgische terugblik op het televisievermaak van de afgelopen decennia. Het is een poging om een artiest serieus te nemen die tientallen jaren lang bewust niet serieus genomen wilde worden - en die juist daarom zo effectief was.

Meer lezen