Bijna geen enkel ander land roept zulke vaste beelden op als Iran. Nog voor er ook maar één detail wordt genoemd, zijn de associaties er al: mullahs, onderdrukking, protesten, religieus fanatisme, een staat in permanent conflict met de eigen bevolking. Deze beelden zijn zo vertrouwd dat ze nauwelijks in twijfel worden getrokken. Ze lijken vanzelfsprekend, bijna als algemene kennis.
En daar ligt het probleem. Want deze „kennis“ komt zelden uit persoonlijke ervaring. Het komt uit krantenkoppen, uit commentaren, uit verhalen die al jaren worden herhaald. Iran is een van die landen waarover veel mensen een heel duidelijke mening hebben - ook al zijn ze er nooit geweest, spreken ze de taal niet, kennen ze het dagelijkse leven niet. Het beeld is compleet, samenhangend, schijnbaar vrij van tegenstrijdigheden. En juist daarom is het zo overtuigend. Maar wat gebeurt er als een beeld te glad wordt?