Algemeen

Rusland, de NAVO en de angst voor oorlog: wat kan worden bewezen - en wat niet

door
NAVO, Rusland en de angst voor oorlog

Dit artikel is niet het resultaat van een actuele impuls, verontwaardiging of partijdigheid. Het is eerder het resultaat van een lange periode van observatie - en een groeiend gevoel van onbehagen. Ik ben niet alleen geïnteresseerd in Rusland sinds de oorlog in Oekraïne. Mijn interesse gaat verder terug. Ik had op school al Russisch als vreemde taal gestudeerd en was in die tijd op een heel ontspannen manier geïnteresseerd in de taal, de geschiedenis en de mentaliteit. Deze vroege interesse heeft ertoe geleid dat ik de ontwikkelingen daar in de loop der jaren heb gevolgd zonder steeds van perspectief te veranderen.

Juist daarom ben ik vandaag geschokt door hoe grof, hoe simplistisch en hoe zelfverzekerd veel beelden van Rusland en zijn vermeende doelen in de publieke sfeer worden geplaatst - vaak zonder bronnen, zonder context, soms zelfs zonder enige interne logica. Het wordt vooral irritant als zulke verhalen niet alleen verschijnen in talkshows of commentaarkolommen, maar ook bijna zonder nadenken worden overgenomen door journalisten, politici of andere officiële stemmen. Op een gegeven moment rijst onvermijdelijk de vraag:

Is dat echt waar?

Meer lezen

Helge Schneider: Houding, humor en de vrijheid om jezelf niet te hoeven verantwoorden

door
Helge Schneider Portret

Helge Schneider viel me al vroeg op. Niet omdat hij bijzonder luidruchtig was of zichzelf op de voorgrond drong - integendeel. Het was deze eigenaardige mengeling van intelligente absurditeit, taalkundig zijwaarts denken en muzikale nuchterheid die me bijbleef. Vanaf het begin leek er iets anders aan de hand. Niet opgewonden. Niet onder de indruk. En vooral: geen uitleg nodig.

Dit portret is dus geen fan tekst. Het is ook geen ironische knipoog of een poging om Helge Schneider in een cultureel hokje te plaatsen. Het is eerder een poging om te kijken naar een persoonlijkheid die zich decennialang consequent heeft verzet tegen elke vorm van toe-eigening - en die juist daardoor een houding aanneemt.

Meer lezen

Het Twee Plus Vier-verdrag, de NAVO en de Bundeswehr: Wat geldt er vandaag nog?

door

Wanneer vandaag de dag over veiligheidsbeleid, de Bundeswehr en internationale verplichtingen wordt gesproken, is dat meestal in het teken van het heden: aantallen, dreigingssituaties, bondgenootschappelijk vermogen. Zelden wordt echter gevraagd op welke juridische basis dit alles eigenlijk staat. Toch is er een verdrag dat precies dit fundament vormt - en toch is het nauwelijks verankerd in het publieke bewustzijn: het Twee Plus Vier Verdrag.

Veel mensen kennen het van naam. Slechts weinigen weten wat er precies in is geregeld. Nog minder mensen houden zich bezig met de vraag welke betekenis deze overeenkomsten vandaag de dag nog hebben - meer dan drie decennia na de Duitse hereniging, in een wereld die in politiek, militair en sociaal opzicht fundamenteel is veranderd.

Meer lezen

Uitleg over digitaal eigendom - Hoe duurzame online activa worden gecreëerd

door
Wat is digitaal eigendom

Eeuwenlang was eigendom iets heel tastbaars. Je kon het aanraken, erop lopen of het in je hand houden. Een huis, een stuk land, een werkplaats, boeken op een plank of gereedschap in een lade - het waren allemaal dingen die duidelijk konden worden toegewezen. Ze behoorden toe aan iemand, waren zichtbaar aanwezig en bleven dat meestal ook als de politieke, economische of sociale omstandigheden veranderden.

Dit artikel legt uit wat digitaal eigendom is, welke vormen het aanneemt en hoe digitaal eigendom kan worden gecreëerd, vooral in het huidige AI-tijdperk.

Meer lezen

Klimaatbescherming met tunnelvisie - elektromobiliteit, lobbyen en de onderdrukte kosten

door
Elektromobiliteit zonder ideologie

Dit artikel is geen aanklacht tegen elektromobiliteit. Het is ook geen poging om een technologische ontwikkeling te denigreren die voor veel mensen perfect werkt in hun dagelijks leven. Ik schrijf deze tekst omdat het me de afgelopen jaren steeds duidelijker is geworden dat er een kloof gaapt tussen het politieke verhaal, de publieke perceptie en de fysieke werkelijkheid waar nauwelijks over gesproken wordt. En ik schrijf het niet vanuit het perspectief van een buitenstaander. Ik rijd zelf al jaren in een plug-in hybride. Ik ken elektrisch rijden uit eigen ervaring, niet uit brochures of talkshows. Ik weet hoe prettig het is om geruisloos door de stad te glijden, hoe direct de vermogensafgifte is en hoe ontspannen het voelt. Iedereen die ooit regelmatig in een elektrische auto heeft gereden, begrijpt al snel waarom deze vorm van rijden emotioneel meeslepend is. Er valt niets aan te minimaliseren.

Dit is precies waarom ik denk dat het nodig is om een stap terug te doen en ons nuchter af te vragen: Wat bereiken deze voertuigen eigenlijk - en tegen welke prijs, systemisch gezien?

Meer lezen

Wat is BRICS - en wat niet: geschiedenis, economie en geopolitieke categorisering

door
BRICS-landen

Wie de cijfers nuchter bekijkt, wrijft zich in de ogen: de BRICS-landen van vandaag vertegenwoordigen bijna de helft van de wereldbevolking. Miljarden mensen wonen in deze landen, werken er, produceren, consumeren, bouwen infrastructuur en geven vorm aan hun toekomst. In termen van bevolking, economische output (vooral in termen van koopkracht) en grondstoffen zijn ze zeker geen marginaal fenomeen in de wereldpolitiek. En toch spelen de BRICS-landen meestal slechts een ondergeschikte rol in de dagelijkse berichtgeving van westerse media - vaak gereduceerd tot afzonderlijke gebeurtenissen, conflicten of modewoorden.

Dat is precies waar dit artikel over gaat. Niet om BRICS te vieren of te verdedigen, maar om te begrijpen wat er achter dit acroniem zit, hoe het tot stand is gekomen en waarom het vandaag de dag een rol speelt die niet zomaar kan worden genegeerd.

Meer lezen

Wat onze grootvaders ons vertelden over de oorlog - en waarom deze stemmen vandaag ontbreken

door
Oorlogsherinneringen van de grootvaders

Er wordt veel gepraat over oorlog. In het nieuws, praatprogramma's, commentaren, sociale media. Bijna geen enkel ander onderwerp is zo aanwezig - en tegelijkertijd zo vreemd abstract. Cijfers, kaarten, frontlinies, expertises. We weten waar iets gebeurt, wie erbij betrokken is en wat er op het spel staat. Wat bijna volledig ontbreekt zijn de stemmen van degenen die de oorlog hebben meegemaakt in plaats van verklaard.

Misschien is het omdat deze stemmen langzaam verstommen. Maar misschien ook omdat we vergeten zijn hoe we naar ze moeten luisteren.

Meer lezen

Hoe was Syrië voor de oorlog? Wie regeert er vandaag? Wat betekent dit voor vluchtelingen in Duitsland?

door
Syrië en Damascus

Voor mij is Syrië geen abstract nieuwsland, niet zomaar een crisisconcept in de krantenkoppen. Ik volg dit land - op afstand, maar continu - al zo'n twintig jaar. Niet uit politiek activisme, maar uit oprechte interesse. Voor mij is Syrië altijd een voorbeeld geweest van hoe de wereld ingewikkelder is dan eenvoudige goed en kwaad verhalen. Een land in het Midden-Oosten dat seculier georganiseerd was, relatief stabiel en sociaal veel moderner dan velen hadden verwacht.

Een bijkomend punt dat al vroeg mijn interesse wekte, was de persoon van Bashar al-Assad zelf. Een man die in Zwitserland had gestudeerd, een opleiding tot oogarts had gevolgd, de realiteit van het leven in het Westen kende - en vervolgens aan het hoofd stond van een staat in het Midden-Oosten. Dat paste niet in het gebruikelijke plaatje. Het was voor mij des te irritanter om te zien hoe snel de publieke perceptie vernauwde, hoe een complexe staat binnen een paar jaar een puur symbool van geweld, vlucht en morele simplificatie werd. De schok voor mij was niet zozeer dat Syrië in een oorlog belandde - de geschiedenis kent veel van zulke breuken - maar hoe weinig ruimte er daarna overbleef voor differentiatie. Dit artikel is daarom ook een poging om weer wat orde te scheppen in een onderwerp dat in de media vaak alleen als chaos wordt gepresenteerd.

Meer lezen

↑